Има шефови поради кои луѓето доаѓаат порано на работа, остануваат кога треба и не гледаат на часовникот на секои пет минути. А има и такви поради кои добар работник почнува да пребарува огласи за нова работа уште во првата пауза за кафе.
Лошиот менаџер ретко ја уништува фирмата преку ноќ. Тоа оди побавно. Прво си заминува еден искусен човек. Потоа друг. Новите вработени не се задржуваат, атмосферата станува напната, а на состаноците сите молчат. На хартија, сè уште функционира. Во реалноста, нешто веќе не е како што треба.
Познавачите на пазарот на труд велат дека една од најчестите грешки на компаниите е што добриот работник автоматски го претвораат во менаџер.
„Некој може да биде одличен продавач, инженер, сметководител или програмер, а притоа воопшто да нема чувство за водење луѓе. Тоа се две различни работи“, посочуваат експерти за човечки ресурси.
Еден од најлошите типови е менаџерот кој сака да контролира буквално сè. Кој испратил мејл, кој станал од биро, кој отишол на пауза, зошто задачата била завршена во 14.20, а не во 14 часот.
Работникот добива задача, но нема слобода да ја заврши на свој начин. Секој чекор мора да биде проверен. Секоја ситница мора да биде одобрена. Резултатот е предвидлив.
„Кога луѓето немаат никаква автономија, тие престануваат да преземаат иницијатива. Почнуваат само да чекаат наредба“, објаснуваат познавачи на организациското работење.
Проблем се и менаџерите кои туѓиот успех го претставуваат како свој, а сопствените грешки ги префрлаат надолу.
Кога проектот ќе успее, пред директорот ќе кажат „мојот тим го направи тоа под мое водство“. Кога нешто ќе тргне наопаку, приказната веднаш се менува.
Тогаш некој работник „не разбрал“, друг „задоцнил“, трет „не бил доволно внимателен“.
Таквата атмосфера брзо создава страв. А кога луѓето се плашат да признаат грешка, грешките не исчезнуваат. Само подолго се кријат.
Економистите предупредуваат дека честото менување на кадарот има и директна финансиска цена. Компанијата повторно бара работник, објавува огласи, спроведува интервјуа, обучува нов човек и со месеци чека тој да влезе во работата.
„Фирмите понекогаш штедат на добар менаџмент, а потоа многу повеќе плаќаат преку заминување на луѓето“, велат економски аналитичари.
Посебна категорија се шефовите кои имаат „миленици“.
Еден работник може да доцни, друг не. Еден може да работи од дома, друг мора да седи во канцеларија. Еден добива подобри проекти, друг постојано ги завршува најнеблагодарните задачи.
Ништо не ја уништува мотивацијата побрзо од чувството дека правилата не важат за сите.
Тука е и менаџерот кој постојано менува одлуки. Денес приоритет е едно. Утре сосема друго. Во среда се бара брзина, во четврток прецизност, а во петок некој прашува зошто задачата од понеделник сè уште не е завршена.
Во таква фирма луѓето не знаат што точно се очекува од нив.
Познавачите велат дека добриот менаџер не мора да биде најгласен човек во просторијата, ниту човекот со најмногу идеи.
„Неговата работа е да постави јасни цели, да ги тргне пречките пред тимот и да преземе одговорност кога нешто нема да оди според планот“, посочуваат експертите.
И уште една работа често се повторува во разговорите со вработени: платата е важна, но не е единствената причина поради која некој си оди.
Некој ќе издржи лош месец. Ќе издржи тежок проект. Ќе прифати и период со повеќе работа. Но секојдневно понижување, викање, фаворизирање, недоверба и менување правила без објаснување?
Тука веќе и повисоката плата почнува да губи сила.
На крајот, компаниите често мислат дека изгубиле добар работник затоа што конкурентот понудил 5.000 или 10.000 денари повеќе.
Понекогаш причината е многу поедноставна: Човекот само сакал нормално да оди на работа.
Б.З.М.
