Денот кога ќе легне платата на сметка во македонските семејства сѐ почесто носи мешавина од олеснување и тивка загриженост. Најновите економски анализи и секојдневните сметки на каса покажуваат еден пеколен ритам. За голем дел од граѓаните, најголемиот дел од заработените средства исчезуваат во првите десетина дена од месецот, додека остатокот од периодот се претвора во постојано пресметување, позајмување или користење на дозволени минуси.
Кога ќе се погледне структурата на трошоците, излегува дека најголемиот кривец за празните паричници не се луксузните задоволства, туку секојдневните, ситни и непланирани одливи на пари кои на крајот од месецот прават страшни дупки во семејниот буџет.
Првиот и најголем удар врз секоја плата се фиксните трошоци кои не трпат одложување. Сметките за струја, вода, парно, интернет, телекомуникациски услуги и кредити во банките заземаат и до 60 отсто од вкупните месечни приходи на просечно македонско семејство. Во услови кога цените на комуналните услуги и хипотекарните кредити во изминатиот период бележат стабилно високо ниво, слободниот простор за маневар останува се помал.
Меѓутоа, вистинската „црна дупка“ во буџетот се отвара кај секојдневните трошоци за храна, супермаркети и таканаречените ситни задоволства. Психолошките истражувања покажуваат дека луѓето трошат значително повеќе пари кога купуваат плански без список или кога одат во шопинг гладни. Ситните дневни купувања по продавниците во маало, како кафе за носење, печива, брзи ручеци на работното место и секојдневни „поситни“ сметки од по неколку стотини денари, на крајот од месецот сумарно достигнуваат цифри што можат да покријат цела една сериозна сметка.
Дополнителен товар за домаќинствата претставува и зголемениот трошок за транспорт и гориво. Со секојдневното движење низ сообраќајниот метеж во урбаните средина, потрошувачката на горива стана сериозна ставка која зема сѐ поголем дел од месечниот колач на семејствата што користат сопствени возила.
Финансиските експерти се децидни дека излезот од оваа секојдневна економска агонија не бара драстични лишувања, туку воведување на таканареченото свесно трошење. Првиот чекор што секој граѓанин може да го направи е едноставно следење на секој денар во текот на триесет дена. Запишувањето на секој потрошен денар открива каде непотребно се „цедат“ средствата за работи кои реално не ни се потребни.
Втората клучна промена е правилото за плаќање прво на самите себе. Тоа значи дека штом легне платата, од неа треба веднаш да се издвои барем мал процент (да речеме 5 или 10 отсто) и да се стави на страна како нерасположлив фонд за црни денови, пред воопшто да се започне со плаќање на секојдневните сметки и потреби.
На крајот, вистинската тајна на стабилниот семеен буџет не е во тоа колку заработувате, туку колку од тие пари навистина ви остануваат во рацете откако ќе заврши месечниот циклус. Во време на неизвесност, контролата врз сопствениот паричник е единствената финансиска сигурност што можете сами да си ја обезбедите.
