Купувачот може да разгледува производи во десет навечер, да споредува цени од телефонот и да очекува нарачката да ја заврши за неколку минути. За компанијата, тоа отвора можност да продава и по затворањето на продавницата. Но најновите податоци на Државниот завод за статистика покажуваат колкава е разликата меѓу пристапот до интернет и неговото користење за продажба.
Во истражувањето за 2026 година, кое опфаќа деловни субјекти со десет или повеќе вработени, 97,9 проценти имале интернет, додека 17,3 проценти примиле нарачки за производи или услуги преку веб-продажба.
Промена има, но од ниска почетна основа. Во соопштението за 2025 година, учеството на фирмите со веб-продажба изнесувало 15 проценти. Новиот показател од 17,3 проценти претставува зголемување за 2,3 процентни поени. Сепак, бројките треба внимателно да се читаат: тие не кажуваат колкав дел од вкупниот промет е остварен онлајн, ниту дека секоја фирма без веб-нарачки заостанува. Начинот на продажба зависи и од дејноста, видот на производот и од тоа дали клиентите се граѓани или други компании.
За бизнисите што можат да продаваат преку интернет, вистинскиот предизвик почнува откако купувачот ќе го забележи производот. Замислете продавница што плаќа реклама за јакна, а заинтересираниот клиент потоа мора да испрати порака за цената, да праша дали има број и да чека одговор за доставата. Во таков случај, рекламата успешно го привлекла човекот, но купувањето останало незавршено. Ова е илустративен пример, а не наод од статистичкото истражување, но добро покажува зошто присуството на социјалните мрежи и организираната онлајн-продажба се две различни бизнис задачи.
Зад едноставното копче „Купи“ има работа што клиентот не ја гледа: точна залиха, јасна цена, потврда на нарачката, наплата, пакување, испорака и постапка ако производот треба да се врати. Ако тие чекори не се поврзани, дополнителната продажба може да донесе и дополнителни грешки.
Фирмата може да продаде нешто што веќе го нема, вработениот да ја бара нарачката низ повеќе пораки, а купувачот да остане без информација кога ќе пристигне пратката. Затоа вложувањето во веб-продавница има смисла кога оди заедно со организација на работата.
За помала компанија, ваквата организација може да отвори пазар надвор од нејзината улица или град. Производител на мебел, продавница за резервни делови или домашен бренд за облека може да стигне до клиент што никогаш не би поминал покрај неговиот излог. Но секоја нарачка треба да има и економска логика.
Од продажната цена треба да се покријат набавката или производството, рекламата, пакувањето, наплатата и договорените трошоци за испорака. Поголем број нарачки сам по себе не гарантира поголема заработка ако трошокот за нивно добивање и исполнување ја потроши маржата.
Статистиката го покажува растот на веб-продажбата, но не ги објаснува причините поради кои секоја поединечна фирма ја користи или ја избегнува. Токму тука има простор за следниот бизнис чекор: компаниите да утврдат што им недостига за купувачот да стигне од интерес до завршена нарачка.
Некому му треба подобра страница, некому поуредна залиха, а некому пресметка дали доставата воопшто му се исплаќа. За сопственикот, најкорисната проверка можеби е наједноставна – лично да се обиде да купи нешто од сопствената фирма, од телефонот, по завршувањето на работното време.
