Купувачот го нашол производот, ја проверил цената, го ставил во кошничката и стигнал речиси до последниот клик. И тогаш се откажал. За македонските онлајн продавници токму тие неколку секунди пред плаќањето сè почесто се разликата меѓу успешна продажба и уште една напуштена кошничка.
Причините најчесто не се комплицирани. Дополнителен трошок за достава што се појавува дури на крајот, премногу полиња за пополнување, задолжително отворање корисничка сметка, нејасен рок за испорака или едноставно чувство дека нешто не е доволно сигурно.
Купувачот не сака изненадувања.
Познавачите на електронската трговија велат дека една од најголемите грешки е продавницата да ја открие конечната цена дури кога клиентот веќе стигнал до плаќањето.
„Ако производот чини 1.500 денари, а на последниот чекор купувачот дознае дека треба да плати уште 250 или 300 денари за достава, постои голема шанса едноставно да ја затвори страницата. Цената мора да биде јасна што е можно порано“, објаснуваат експерти за интернет-продажба.
Во Македонија ова е особено важно затоа што голем дел од купувачите сè уште внимателно ја споредуваат цената на интернет со онаа во физичката продавница. Разликата од неколку стотини денари може да биде доволна купувањето да биде одложено за друг ден. А „друг ден“ често никогаш не доаѓа.
Друг проблем е предолгата процедура.
Име, презиме, телефон, адреса, електронска пошта, лозинка, повторување на лозинката, потврда на профилот… Купувачот сакал патики, а на крајот има чувство дека отвора банкарска сметка.
Според луѓе кои работат со онлајн продажба, колку е пократок патот од производот до плаќањето, толку се поголеми шансите нарачката да биде завршена.
„Не треба да се бараат податоци што не се потребни за испораката. Особено е важно да постои можност за купување без задолжителна регистрација. Ако некој сака да остави пари во продавницата, не треба да му се поставуваат непотребни пречки“, велат познавачите.
Важна е и довербата.
Телефонски број што јасно се гледа на страницата, точни информации за фирмата, услови за враќање на производот, рок на испорака и објаснување на начинот на плаќање можеби изгледаат како ситници, но токму тие го убедуваат купувачот дека зад интернет-страницата навистина стои некој.
Посебна приказна е плаќањето.
Дел од македонските потрошувачи сакаат да платат со картичка, други и натаму повеќе му веруваат на плаќањето при достава. Ограничувањето само на еден начин на плаќање значи и доброволно откажување од дел од клиентите.
Економистите посочуваат дека потрошувачот најлесно се решава за купување кога има чувство дека самиот ја контролира трансакцијата.
„Не е доволно само да понудите добра цена. Купувачот сака да знае кога ќе му стигне производот, колку точно ќе плати и што ќе се случи ако производот не му одговара. Кога тие три работи се јасни, одлуката е многу полесна“, оценуваат економистите.
Помагаат и малите поттикнувања. Бесплатна достава над одреден износ, попуст за следното купување, известување дека производот повторно е достапен или порака за производ оставен во кошничката можат да вратат дел од купувачите.
Но, тука лесно може да се претера.
Пет пораки за една оставена маица нема да го убедат клиентот да ја купи. Поверојатно е да го натераат да ја блокира продавницата.
На крајот, онлајн купувањето има едно едноставно правило. Купувачот треба што помалку да размислува за самата процедура, а повеќе за производот што сака да го купи.
Ако до последниот клик стигнал лесно, знае колку плаќа и нема причина да се сомнева дека нешто ќе тргне наопаку, кошничката многу поретко останува напуштена.
Б.З.М.
