Договорот, кој го објави американскиот претседател Доналд Трамп кон крајот на август и го потврди привремената претседателка на Венецуела, Делси Родригез, ќе стави дури 65 милијарди барели нафта под контрола на Вашингтон.
По падот на режимот на Садам Хусеин во 2003 година, американските компании добија голем дел од профитабилните работни места поврзани со реконструкцијата на Ирак, логистиката на американската војска и реконструкцијата на нафтената инфраструктура. Особено се издвои „Халибартон“, или нејзината подружница КБР, кои добија договори вредни повеќе милијарди долари, вклучително и договор за реконструкција на ирачките нафтени полиња без конкурентен тендер. Ова беше особено контроверзно поради тогашниот потпретседател на САД Дик Чејни, кој беше претседател и извршен директор на „Халибартон“ пред да се приклучи на администрацијата на Џорџ В. Буш.
Историјата може да се повтори на примерот на Венецуела. Договорот, кој го објави американскиот претседател Доналд Трамп кон крајот на август, а го потврди и привремената претседателка на Венецуела, Делси Родригез, ќе стави под контрола на Вашингтон дури 65 милијарди барели експлоатирана нафта. Таа количина ги надминува вкупните американски резерви на нафта од 46 милијарди барели. Концесиите за експлоатација на 17 нафтени полиња се доделени сто години, а поголемиот дел од резервите се наоѓаат во осум големи блокови во огромниот појас Ориноко, главната област за производство на нафта во Венецуела. Останатите полиња се наоѓаат околу езерото Маракаибо, традиционалниот нафтен центар на земјата на кој му се потребни нови инвестиции.
Според соопштението од Белата куќа, Министерството за одбрана на САД ќе добие 35 проценти удел во „North American Blue Energy Partners“ (NABEP), кои ќе управуваат со полињата во партнерство со американската влада. Покрај тоа, Стејт департментот ќе има право да купи 20 проценти од произведената нафта по трошоци за производство, како и право на првенствено купување за преостанатите 80 проценти. Претседателот Трамп изјави дека нафтата ќе се користи за надополнување на американските стратешки резерви на нафта, кои паднаа на речиси 44-годишно најниско ниво. Родригез, од друга страна, го опиша договорот како чекор кон економско закрепнување, велејќи дека целта е да се зголеми производството на повеќе од 1,5 милиони барели дневно.
Иако Трамп рече дека договорот ќе вклучува „партнерства со приватниот сектор“, САД не објавија кои компании се подготвуваат да ги управуваат нафтените полиња во нивно име, освен гореспоменатата NABEP. Компанијата ја води контроверзниот венецуелски инвеститор Алехандро Бетанкур и дејствуваше како посредник помеѓу Каракас и Вашингтон. Пред нешто повеќе од три месеци, на Бетанкур му беше законски забрането да ја напушти Велика Британија додека се бореше против барањата за екстрадиција во Швајцарија во врска со можна истрага за перење пари. Драматичната промена во неговата ситуација покажува колку брзо и непредвидливо се променија односите меѓу САД и Венецуела од јануари.
