Кутијата е во ходник, деловите се наредени по под, упатството е на десет јазици, а дома веќе почнува нервозата. Еден шраф фали, една даска не легнува како што треба, а плакарот што на слика изгледал едноставно, одеднаш станува проект за цела сабота. Сè повеќе купувачи велат дека им е доста од тоа. Мебелот сакаат да го купат, да го донесат, некој да го состави и готово.
Трендот полека се менува. Она што порано се сметаше за нормално, особено кај поевтиниот мебел во пакети, денес кај многу луѓе предизвикува одбивност. Не затоа што не можат да завртат шраф. Туку затоа што немаат време, немаат алат, немаат трпение или едноставно не сакаат да ризикуваат новата комода да стои накриво поради една погрешно поставена плочка.
„Купувачот веќе не гледа само цена на производот. Гледа колку ќе го чини целиот процес, транспорт, склопување, време, нерви и можни грешки“, велат познавачи на пазарот за мебел.
Според нив, оваа промена особено се гледа кај младите семејства, кај луѓето што работат подолго работно време и кај оние што се вселуваат во нов стан и треба да опремат повеќе простории одеднаш.
Во продавниците за мебел, услугата за монтажа веќе не е само дополнителна можност. За многумина станува пресудна.
Купувачот прашува: „Колку чини со склопување?“ уште пред да праша од каков материјал е изработен плакарот. Ако разликата во цена не е голема, одлуката е јасна. Нека дојдат мајстори.
Економистите велат дека зад ова не стои само мрзеливост, како што често се коментира. Напротив, станува збор за поинакво вреднување на времето.
„Кога човек работи пет или шест дена во неделата, викендот не сака да го помине со шест кутии, бушилица и расправија дома. Тој пресметува дека тие неколку илјади денари за монтажа му се помал трошок од изгубеното време“, објаснува економист кој ја следи потрошувачката.
Своја улога има и квалитетот. Мебелот што се склопува дома често бара прецизност. Ако еднаш се оштети иверката, ако шрафот се заврти погрешно или ако вратата не се намести добро, поправката не е секогаш едноставна. Купувачите тоа го научија на потешкиот начин. Една полица што паѓа, една фиока што чкрипи, еден кревет што крцка по три дена. И доста е.
„Луѓето сакаат гаранција дека производот ќе биде составен како што треба. Кога сами го склопуваат, продавницата полесно може да каже дека грешката е кај нив“, велат експерти за потрошувачки права.
Има и практична страна. Становите се помали, ходниците тесни, лифтовите полни, а мебелот често тежок и непрактичен. Не е исто да внесеш мала масичка и да составиш гардеробер до плафон. Особено ако живееш на петти кат или ако треба да се монтира кујна, работна маса, кревет и детска соба во ист ден.
Продавниците веќе се прилагодуваат. Дел од нив нудат пакети со достава и монтажа, други работат со надворешни мајстори, а некои во продажната цена сè почесто ја вклучуваат и услугата. На хартија, мебелот можеби изгледа поскап. Во пракса, купувачот добива помалку главоболки.
Од друга страна, евтиниот мебел за самостојно склопување нема да исчезне. И понатаму ќе има купувачи што сакаат да заштедат, студенти, млади што првпат се вселуваат, луѓе што имаат алат и вештина. Но бројот на оние што велат „не, благодарам“ расте.
„Пазарот оди кон услуга, не само кон производ. Купувачот не бара само шкаф, туку решено прашање во домот“, коментираат познавачи на трговијата.
На крај, мебелот треба да го олесни животот, не да го претвори дневниот престој во работилница. Затоа сè почесто, кога ќе стигне камионот пред зграда, купувачот не прашува каде е упатството. Прашува: „Мајсторите кога доаѓаат?“
Б.З.М.
