Европската унија се соочува со ризик да не ја исполни сопствената цел за намалување на зависноста од увоз на критични суровини, покажува анализа на германскиот институт „ifo“.
Според истражувањето, ЕУ има удел од повеќе од 5 отсто во светското производство само кај четири од 27-те анализирани критични суровини, додека кај девет од нив не произведува ништо.
„Европа досега требаше да воспостави стабилни партнерства со земји богати со ресурси и систематски да ги развива сопствените резерви, но засега има нешто повеќе од декларирани намери и премногу неизвесности“, изјави Изабела Гуревич, истражувач во институтот „ifo“.
Зависноста на Европската унија од увоз останува исклучително висока, особено во стратешките сектори на иднината. Европа мора да обезбедува од надворешни извори речиси сите клучни, а во некои случаи и ретки суровини потребни за производство на батерии, полупроводници, технологии за обновлива енергија и опрема за одбраната индустрија.
Гуревич предупредува дека се потребни итни мерки за да се обезбеди стабилно снабдување со суровини по прифатливи цени.
„ЕУ сега мора да ги зајакне партнерствата со земјите богати со ресурси преку конкретни проекти и финансиски обврски. Самите најави повеќе не се доволни“, посочи таа.
Анализата покажува дека во следните години во рамките на ЕУ може да се изгради дополнителен капацитет за преработка на критични суровини, а на среден рок е можно да започне и нивно ископување на европска територија.
Истражувањето открива дека во Европа постојат неискористени наоѓалишта, но предупредува дека отворањето нов рудник може да трае и до 18 години.
Според институтот „ifo“, сериозен проблем претставува недостатокот на доволно информации за економската оправданост на ископувањето. Европската база на податоци за геолошки суровини „MIN4EU“ има значителни празнини, а во Германија детални информации за наоѓалишта и рударски локации постојат само за покраината Баден-Виртемберг.
Европската унија во последните години се обидува да ја намали зависноста од надворешни снабдувачи, особено по нарушувањата во глобалните синџири на снабдување и зголемената конкуренција за ресурси неопходни за зелената и дигиталната транзиција.
