Кампувањето одамна не е само шатор, конзерва паштета и батериска ламба што се гаси во најлош момент. Летово сè повеќе семејства, млади друштва и парови повторно гледаат кон камповите. Апартманите поскапеа, хотелите уште повеќе, а викенд на море знае да излезе како мала рата за кредит. Затоа шаторот пак се враќа во игра. Само што сега и кампувањето си има цена, правила и гужва.
Најблиската и најлогична варијанта за македонските туристи останува Охридското Езеро. Камповите околу Љубаништа, Калишта, Струга и Охрид се избор за оние што сакаат вода пред себе, а сепак да не возат цел ден. Во дел од понудите за Охридско Езеро се наведуваат кампови за шатори, камп-приколки и кампери, со основни услови како струја, санитарии и пристап до вода.
„За семејство со деца, езеро е најлесна варијанта. Има помалку логистика, помалку трошок за пат и полесно се враќаш ако нешто тргне наопаку“, велат познавачи на туристичката понуда.
Но, Охрид не е единствената домашна приказна. Преспа е за оние што сакаат помирен одмор, помалку врева и повеќе простор. Маврово, пак, е сосема друга летна слика: свежина навечер, шума, езеро, планински воздух и кампување што повеќе личи на бегање од градот отколку на класичен одмор. За оние што не сакаат жештина од 40 степени, ова е сериозна опција.
Грција останува првиот избор за кампување покрај море. Халкидики, особено Ситонија, има долга традиција на организирани кампови покрај плажа, со места за шатори, кампери, приколки, па и поскапи „глампинг“ варијанти. Во Грција, според специјализирани кампинг-платформи, има стотици регистрирани кампови, многу од нив директно на море, а просечната цена за место во камп варира според сезона, локација и услови.
Економистите велат дека тука е главната заблуда.
„Кампувањето не значи автоматски евтин одмор. Евтино е ако патуваш рационално, ако носиш дел од храната, ако резервираш навреме и ако не одиш во најскапиот дел од сезоната“, објаснуваат тие.
За оние што сакаат море, но не сакаат класична грчка гужва, Албанија станува сè почеста алтернатива. Гјипе, Дерми, Химара и делови од јужното крајбрежје привлекуваат кампери што бараат поинакво искуство.
Гјипе, на пример, се издвојува како плажа до која не се стигнува со автомобил до самиот песок, туку со пешачење или со теренско возило, а таму има и еко-кампинг понуда.
„Албанија е добра за поискусни кампери. Не за луѓе што првпат поставуваат шатор и очекуваат сè да им биде пред носот“, велат туристички водичи. Со други зборови, убаво е, ама не е баш за неподготвени.
Црна Гора е трета сериозна опција за летно кампување. Крајбрежјето околу Улцињ, Бар, Будва и Котор има организирани кампови, а планинскиот дел околу Дурмитор е приказна за себе. Таму кампувањето е повеќе авантура отколку лежалка. Понудата вклучува кампови покрај море, но и кампови во природа, за луѓе што сакаат пешачење, езера и пониски температури.
Најпрактичниот совет е едноставен: не тргнувајте на слепо. Во јули и август добрите кампови брзо се полнат, особено тие што се до плажа или имаат сенка. Проверете дали има санитарии, тушеви, приклучок за струја, паркинг, продавница во близина и правила за миленици. И најважно, проверете дали кампот навистина работи, бидејќи на Балканот „има место“ понекогаш значи „ќе се снајдеме“.
Кампувањето може да биде најубавиот одмор. Утро со кафе пред шатор, деца што трчаат боси, ладна лубеница во сенка, тивка вечер покрај вода. А може да биде и нервоза, ако сте тргнале без план, без резервација и со шатор купен истиот ден.
Летово избор има. Охрид и Преспа за поблиску. Маврово за свежина. Халкидики за сигурна кампинг-класика. Албанија за малку дивина. Црна Гора за море и планина во ист пакет.
Само не заборавајте: во камп се оди за да се одморите, не за да преживувате.
Б.З.М.
