Во разговорите за платите често се слуша дека секој треба да заработува повеќе. Но ретко кој застанува да пресмета што навистина значи една просечна плата кога ќе се соочи со реалните трошоци на животот.
Платата од 35.000 денари за многумина во Македонија не е бројка на хартија, туку реалност со која треба да се платат сметки, да се купи храна, да се стигне до работа и да остане нешто за непланирани трошоци.
Ако земеме пример на самец кој живее во Скопје и не поседува сопствен стан, математиката не е охрабрувачка.
За кирија на еднособен или помал двособен стан, во повеќето населби потребно е да се издвојат меѓу 12.000 и 18.000 денари месечно. Дури и ако се најде поевтина опција, киријата останува најголемата ставка во буџетот.
Следуваат сметките за струја, вода, греење, интернет и мобилен телефон, кои во просек можат да достигнат од 3.000 до 5.000 денари месечно, зависно од сезоната и навиките на домаќинството.
Храната е уште еден значаен трошок. Дури и со внимателно планирање на купувањата, едно лице тешко може да помине со помалку од 8.000 до 10.000 денари месечно за основни намирници.
Тука се и трошоците за превоз. Без разлика дали станува збор за автобуски билет или користење автомобил, потребно е да се издвојат најмалку 1.500 до 3.000 денари месечно.
Кога сè ќе се собере, пресметката изгледа вака:
Трошок Износ
Кирија 15.000 денари
Храна 9.000 денари
Сметки 4.000 денари
Превоз 2.000 денари
Вкупно 30.000 денари
Тоа значи дека од плата од 35.000 денари остануваат околу 5.000 денари за облека, здравствени трошоци, дружење, родендени, поправки, патувања или каков било непланиран расход.
Ситуацијата станува уште потешка ако лицето отплаќа кредит, има дете или живее само во стан под кирија.
Според економистите, најголемиот проблем не е што со оваа плата не може да се преживее, туку што речиси нема простор за создавање заштеда. А токму заштедата е она што создава чувство на финансиска сигурност и заштита од неочекувани животни ситуации.
Платата од 35.000 денари можеби е доволна за покривање на основните потреби, но прашањето што останува е дали тоа е доволно за достоинствен живот во главниот град.
С.Б.
