Во многу компании постои една интересна појава. Луѓето што најмногу се забележуваат не се секогаш луѓето што носат најголема вредност.
На состаноци, многу често најмногу зборуваат истите луѓе. Тие секогаш имаат мислење, секогаш се вклучени во дискусија и лесно привлекуваат внимание. Но низ годините сфатив дека најголемиот придонес многу често доаѓа од сосема други луѓе.
Од оние што не бараат постојано признание.
Од оние што не чувствуваат потреба секој успех јавно да го претстават како лична заслуга.
Од оние што едноставно си ја работат работата.
Секој менаџер сака во тимот да има луѓе на кои може да се потпре. Луѓе што нема да бараат изговор кога ќе се појави проблем. Луѓе што ќе преземат одговорност без да чекаат некој друг да ја заврши работата наместо нив.
Токму тие луѓе најчесто се двигател на компанијата.
Парадоксално, тие ретко се најгласни во просторијата.
Нивниот фокус е насочен кон резултатите, а не кон вниманието. Кон реализацијата, а не кон впечатокот што го оставаат.
Во денешно време, кога многу лесно се создава слика за успешност преку социјални мрежи, презентации и јавни настапи, станува уште поважно да се прави разлика помеѓу перцепција и реален придонес.
Добриот менаџер не ги оценува луѓето според тоа колку се видливи, туку ги оценува според вредноста што ја создаваат.
Секако, комуникацијата е важна. Способноста да се претстават идеи е важна. Но на крајот на денот, секоја компанија живее од резултатите што ги создаваат луѓето, а не од зборовите што ги изговараат.
Затоа мислам дека една од најважните задачи на секој лидер е да ги препознае и задржи токму тие луѓе. Оние што можеби не се секогаш во прв план, но без нив системот многу потешко би функционирал.
Бидејќи во секоја успешна компанија постојат луѓе кои не бараат признание, а сепак заслужуваат најмногу почит.
Бранко Стојкоски
