Сè почесто може да се слушне истата реченица – „платата е солидна, ама пак не стига“.
Она што некогаш важеше за луѓе со ниски примања, денес сè повеќе го чувствуваат и оние со просечни, па дури и надпросечни плати. Па каде „исчезнуваат“ парите?
Проблемот не е само во платата
Иако растот на трошоците игра голема улога, проблемот не е само во висината на приходите.
Комбинација од фактори го прави штедењето сè потешко, односно инфлација што постепено ја „јаде“ вредноста на парите, растот на фиксните трошоци (кирија, сметки) и промената на животниот стил.
Фиксните трошоци стануваат „стандард“
Она што порано било избор, денес станува неопходност, како што е интернет и мобилен, стриминг сервиси, приватни услуги (образование, здравство) итн.
Со тек на време, овие трошоци стануваат дел од „нормалниот живот“.
Малите трошоци – најголемиот проблем
Најголемото „цурење“ на пари не доаѓа од големи купувања, туку од секојдневни навики како кафе и храна надвор, импулсивни купувања, онлајн нарачки итн.
Поединечно се мали, но месечно прават значајна сума.
Психологија на трошење
Современиот начин на плаќање (картички, апликации) создава чувство дека трошењето е „помалку реално“.
Кога не гледаме физички пари – полесно трошиме.
Зошто нема штедење?
Комбинацијата од повисоки трошоци, стабилни (но не доволно растечки) плати и промени во навиките, води до ситуација каде што месецот завршува без остаток.
Што може да се направи?
Практични чекори се следење на сите трошоци (барем 1 месец), поставување лимит за „мали“ трошоци и автоматско одвојување за штедење.
Проблемот не е само во тоа колку заработуваме, туку како управуваме со парите.
Во новата економска реалност, штедењето не доаѓа „само од себе“ – туку мора свесно да се планира.
С.Б.
