Во ерата на непрекинати пораки, нотификации и постојана достапност, менталниот одмор стана поважен од физичкиот одмор – и тоа не е случајно.
Порано верувавме дека сонот е одговор на сè. Дали сте уморни? Спијте. Дали сте нервозни? Очигледно не сте одморени. Сепак, денес се будиме почесто по осум часа сон – сè уште исцрпени. Не физички, туку ментално. Причината е едноставна: не сме уморни од обврските, туку од луѓето, комуникацијата и постојаната стимулација.
Живееме во време кога сме секогаш достапни. Пораките пристигнуваат доцна навечер, социјалните медиуми не познаваат пауза, па дури и кога сме сами – не сме навистина сами. Приказните, проблемите, очекувањата и барањата на другите луѓе се менуваат во главата. Тој тивок притисок да се биде достапен, љубезен, заинтересиран и присутен е поисцрпувачки од самото лишување од сон.
Затоа потребата за она што многумина го нарекуваат – пауза од луѓето се појавува сè почесто и почесто. Тоа не значи дека не ги сакаме нашите пријатели, семејство или колеги. Напротив. Ова значи дека ни е потребна пауза од постојаната размена на енергија. Секој разговор, дури и пријатен, бара ментален напор – слушање, одговарање, размислување, емпатија. Кога има премногу, се појавува дигитален и емоционален замор.
Интровертите се особено погодени, но и оние кои никогаш не помислиле дека се. Разликата е во тоа што интровертите побрзо чувствуваат потреба да се повлечат, додека екстровертите често ги игнорираат знаците сè додека не се целосно исцрпени. Во двата случаи, телото испраќа порака: Ми треба тишина, а не уште еден разговор.
Менталниот одмор не мора да значи спиење. Тоа значи моменти без нотификации, без објаснувања, без улогите што ги играме секој ден. Тоа значи одење без телефон, тишина во која не мораме ништо да докажуваме и дозвола да не одговориме веднаш – или воопшто.
Интересно е што по ваквите паузи често се чувствуваме поодморени отколку по долг сон. Причината е што мозокот конечно се ослободува од постојаната обработка на информации. Тоа е ресетирање кое ни овозможува да им се вратиме на луѓето поприсутни, посмирени и поискрени.
Можеби е време да престанеме да се обвинуваме себеси за потребата од пензионирање. Одморот од луѓето не е студенило, незаинтересираност или себичност. Тоа е основна хигиена на менталното здравје.
