Животот во Дубаи, барем според искуствата на македонските печалбари, е мешавина од голема надеж и уште поголем замор, што понекогаш знае да се слее во една чудна дневна магла, особено кога човек ќе стане наутро и ќе го види пустинскиот сончев хоризонт, како да ти вели: „ајде, пак од почеток…“.
Наш соговорник, кој таму живее веќе неколку години, вели дека првиот шок што го доживуваат нашинците е ритамот – неприродно брз, речиси неумолив.
„Темпото тука те фаќа уште првата недела. Кој мисли дека Дубаи е само злато и модни продавници – греши. Ова е град што те меле ако не знаеш зошто си дошол“, споделува еден наш печалбар.
Парадоксално, најголемиот луксуз таму не е скапата кола, ниту луксузниот скајлајн, туку слободното време. Човек во Дубаи многу брзо сфаќа дека часовникот има поинаква логика, некоја своја дисциплина.
Работните часови често се подолги од она што се очекува, а некои позиции, велат познавачи, се и намерно поставени така да тестираат колку можеш да издржиш.
„Има месеци кога не знаеш кој ден е. Влегуваш во ист ритам – работа, стан, маркет, па пак работа. А надвор 40 степени и чувство како да си под стаклено ќупче“, опишува печалбар кој работи во хотелски сектор.
Дубаи е и место каде што контрастите се толку остри, што понекогаш бодат очи. Експертите го нарекуваат „најрапавиот луксуз во светот“ – град каде што истовремено гледаш суперјахти и луѓе кои живеат по десет души во една соба за да заштедат колку-толку.
Македонските работници таму најчесто се движат помеѓу тие две реалности без да припаѓаат целосно на ниту една.
„Имаш момент кога јадеш евтина ручек-салата за пет дирхами, а после работа возиш покрај хотели што чинат колку буџет на мала држава. Се чувствуваш… не знам… како да си внатре и надвор во исто време“, забележува друг соговорник.
Платите, велат аналитичарите, може да звучат примамливо кога ќе ги претвориш во евра, но вистината е дека Дубаи е град што брзо ги „јаде“ парите. Станови, сметки, транспорт – сè е поскапо од Балканските перцепции. Многумина се изненадени колку тешко е да се штеди.
„Ако не си внимателен, ќе работиш цел месец и ќе сфатиш дека ништо не си тргнал на страна. Дубаи е како голема машина што знае да ги проголта и најупорните“, укажуваат трудови експерти кои одамна ги следат миграциските текови.
Сепак, градот има и некоја чудна привлечност, некое чувство дека можеби токму зад следниот ќош ќе ти се отвори подобра шанса. И тоа ги држи луѓето таму.
„Да, тешко е. Да, скапо е. Да, нервите понекогаш ти тропкаат како да ќе попуштат. Ама кога ќе погледнеш ноќе кон осветлените кули, некако… веруваш дека нешто можеш да постигнеш. Не знам ни јас како да го објаснам“, вели печалбар кој веќе размислува дали да остане уште една година или конечно да си каже „доста беше“.
А има и нешто друго, нешто многу човечки: самотијата. Дубаи е град полн со луѓе, но празен од блискост. Македонците таму често велат дека вистинскиот дом им е во телефонските повици со семејството.
„Можеш да седиш на плажа, а сепак да се чувствуваш како да си на друга планета. Недостига мирисот на дом, тоа не можеш да го купиш“, кажува соговорник со тивок глас…
И покрај сè, експертите сметаат дека миграцијата кон Дубаи нема да запре. Причината е едноставна: можностите. Луѓето таму добиваат шанса да научат нови системи, да стекнат искуства што дома би им биле недостијни. Некои успеваат да напредуваат, да заработат убаво, да си отворат свои патишта. Други се враќаат со скршени очекувања, но со важни лекции за сопствените граници.
Животот во Дубаи, на крајот на краиштата, не е ни добар ни лош, туку е многу интензивен. Како град што постојано ти шепоти нешто, па потоа те остава да го дешифрираш сам. И кој, колку и да е далеку од Македонија, сепак секогаш носи едно прашање во воздухот… дали вреди да останам уште малку, или време е да се вратам дома?
Б.З.М.
