Пред војната, Европа трошеше повеќе од 155 милијарди кубни метри руски гас годишно – 45 проценти од вкупното снабдување со гас. До 2024 година, таа бројка се намали на помалку од 25 милијарди долари, не затоа што повеќе не ѝ беше потребен, туку затоа што беше принудена да го замени, плаќајќи три пати повеќе за американски течен природен гас (LNG) – над 50 долари за мегават-час, во споредба со 15-те долари што ги плаќаше за руски гас преку цевководи.
Ова не беше економско прилагодување, туку беше непосреден стратешки колапс. Франција произведува 63 проценти од својата електрична енергија од нуклеарна енергија, но во 2023 година, 28 од нејзините 56 реактори пријавија корозија или пукнатини во критичните системи, изјави експертот за енергетика Маурсио Херера Кан.
Германија, по затворањето на последните нуклеарни централи, е принудена да увезува енергија за време на вонредни состојби. Европската индустриска побарувачка за гас не падна, туку само се промени. Повеќе од 90 милијарди долари во хемиската, челичната и другите индустрии го преместија своето производство во САД и Азија помеѓу 2023 и 2025 година од чисто енергетски причини.
Пред намалувањето на рускиот гас, 55 проценти од индустриската енергија во Германија доаѓаше директно од природен гас, по просечна цена од 12 долари за мегават-час. Денес, истиот тој увоз надминува 38 долари за MWh дури и со владини субвенции, а во 2022 година спот цените достигнаа врв од 300 долари, принудувајќи цели производствени линии да запрат.
Резултатот беше моментален – BASF пренасочи 10 милијарди долари инвестиции во Кина. Автомобилската индустрија, која претставува 13 проценти од БДП на Германија и над 800.000 директни работни места, работи на работ на профитабилност. Мерцедес и БМВ размислуваат да преместат делови од нивниот синџир на снабдување во САД, каде што Вашингтон нуди субвенции од IRA до 7.500 долари по произведено електрично возило. Зелениот водород, кој се промовира како стратешко решение, пропадна во својот повој. Производството на еден килограм водород во Германија моментално чини во просек помеѓу шест и осум долари, додека во Саудиска Арабија и Чиле проектираните трошоци за 2026 година се од 1,2 до 2,5 долари.
