Петар Маркоски од Германија се врати во своето село во Пелагонија поради нешто што многумина би го нарекле – лудост.
По петнаесет години работа во градежништво, во студ, во прашина, меѓу бетон и челик, тој реши да ги остави алатите и високите примања – и да се фати за пчеларство во својата родна Македонија.
„Ми рекоа дека сум полудел. А јас првпат по долго време почувствував дека сум жив и среќен“, вели низ насмевка и додава дека звукот на пчелите, она брмчење што за некого би било страв, за него е мир.
Кога се вратил, немал ништо од пчеларска опрема. Првата кошница ја купил од еден сосед, а денес има шеесет.
„Не беше лесно, ни малку. Луѓето тука не веруваа дека од пчели може да се живее. А јас не барав богатство, само живот без нервози“, додава тој.
Во гласот му се чувствува некаква мирна одлучност, како кај човек што си го пронашол местото.
„Со нив разговарам. Верувај, ако ги слушаш внимателно, ќе ти кажат сè“, вели нашиот соговорник.
Неговото мало имање е претворено во нешто што личи на природен храм. Мириса на восок, на мед, на сено и липа. На дрвената тераса стои тегла со свежо собран мед, темен како килибар.
„Овој е од планинска жалфија“, објаснува Петар. „Не е само мед, ова е дел од природата што го враќаш назад во себе.“
Селаните прво му се потсмевале.
„Ама кога го пробаа медот, веќе немаше шеги“, раскажува пчеларот.
Денес, неговите тегли одат и до Скопје, па и во странство.
Агрономите велат дека ваквите приказни треба да се поттикнуваат.
„Имаме сè – чист воздух, тревни површини, цветови, а луѓето бегаат. Добро е тоа што интересот за пчеларство расте. Не е тоа само заради парите, туку и потребата за мир, за нешто свое“, коментираат експертите.
Петар вели дека не се кае. Ниту за една секунда.
„Да, можеби таму имав поголема плата, но овде имам денови што вредат повеќе од сè. Секое утро кога ќе ги видам пчелите како излегуваат, знам дека и јас сум дел од нешто поголемо“.
Понекогаш, додава, му недостига брзиот ритам од градот, кафето на автобуската, џагорот од луѓе.
„Ама кога ќе видиш дека твојот мед го јадат деца, дека некој ти се јавува и вели – ‘баш ми помогна со кашлицата’ – тогаш сфаќаш дека вреди“.
На прашањето дали би се вратил пак во странство, вели:
„Не. Сега сум дома. И не мислам да одам никаде. Овде, под оревот, ме чекаат моите пчели“.
Б.З.М.
