Германија издвои огромни 500 милијарди евра за реконструкција на својата инфраструктура. Сепак, дали економијата ќе може да ги искористи можностите на фондот? Келнскиот институт за германска економија (IW) темелно го разгледа ова прашање.
Една од двете најголеми пречки за ефективна имплементација е недостатокот на квалификувана работна сила, според IW во анализата. Друга е порастот на цените.
На градежната индустрија, имено, ѝ е потребно време за проширување на капацитетите, особено во планирањето и градежништвото, а без тоа, растот на побарувачката ќе ги загрее цените.
IW ги посочува бавните процедури за планирање и јавни набавки како посебно тесно грло.
Бундестагот веќе донесе закон за посебен фонд со 500 милијарди евра за инфраструктура и климатска транзиција, а Бундестагот, државниот дом на германскиот парламент, треба да го стори тоа во петок.
Во текот на следните 12 години, фондот ќе финансира серија инвестиции во инфраструктурата: реконструкција на мостови и железници, енергетика и дигитализација, како и инвестиции во болници, истражување и развој, спортски објекти, градежни проекти и образование.
Од нив, 100 милијарди ќе одат во Фондот за клима и трансформација, посебна касичка за проекти за ублажување на климатските промени, а уште 100 милијарди ќе бидат насочени кон покраините.
IW предупредува дека приливот на толку многу пари може да ја стимулира побарувачката за стоки и услуги, првенствено во градежништвото, односно дека пребрзиот раст на побарувачката може да ја поттикне инфлацијата. Ова, пак, би ја еродирало силата на фондот.
Недостатокот на квалификувани работници во градежната индустрија, од електричари и покривопокривачи до градежни инженери, е особено акутен проблем. Исто така, недостасуваат експерти во областа на железничката изградба, архитекти, планери и други инженери.
Институтот нуди решенија што економијата ги бара долго време, на пример, насочено привлекување работници од странство и преквалификација на невработените.
Имено, пред да започне имплементацијата на еден проект, тој мора да помине низ фазата на планирање и одобрување. Засега, може да потрае со децении, бидејќи постапката е сложена, а капацитетите на администрацијата се недоволни.
Затоа, планирањето, јавните набавки и регулативата мора да бидат „радикално“ поедноставени, за да може поефикасно да се користи расположливиот капацитет, според авторите на студијата.
Понатаму, неопходна е конзистентна дигитализација на планирањето и изградбата.
