Европската унија размислува за забрана на штетните PFAS хемикалии, познати и како „вечни хемикалии“.
Секојдневно се среќаваме со овие хемикалии, тие се наоѓаат во тефлонски тави, водоотпорна облека и обувки, пакувања за храна (особено отпорни на маснотии, како кутии за пица или кесички за пуканки), пена за гаснење пожар, одредена козметика (прав, маскари, креми), индустриски лубриканти и бои.
Можната забрана од страна на Европската унија ја загрижи индустријата, која предупредува на големи загуби, прекини во синџирите на снабдување и зголемување на цените за крајните потрошувачи доколку овие мерки стапат во сила.
Шест држави предложија забрана
Холандија, Данска, Германија, Норвешка и Шведска предложија целосна забрана за сите PFAS хемикалии минатата година, а Европската комисија чека научна проценка што треба да биде завршена следната година.
Само тогаш би можел да пристигне конкретен предлог и тоа би можело да значи целосна забрана за PFAS за производи за широка потрошувачка, додека индустријата би добила исклучоци доколку нема алтернативи.
Покрај тоа, планиран е европски систем за следење на загадувањето со PFAS хемикалии, како и чистење на веќе контаминирани места, што треба да го плати компанијата што го загадува, или државата од јавни средства доколку не можат да се пронајдат одговорните.
Германија е многу против
Германските министри за економија од неколку федерални држави отворено се противат на целосна забрана на „вечните хемикалии“. Тие тврдат дека ова би значело затворање на цели сектори и еден вид програма за деиндустријализација во Европа.
Покрај губењето на работни места, тие предупредуваат и на последици за синџирите на снабдување, зголемување на трошоците и намалување на инвестициите.
Критичарите од индустријата велат дека објавените правила веќе создаваат неизвесност во планирањето и забавуваат иновации, што би можело да ја ослабне долгорочната конкурентност на европската хемиска и преработувачка индустрија во однос на САД и Азија.
Што е PFAS?
PFAS хемикалиите се голема група вештачки произведени соединенија кои се разградуваат многу бавно по природа, па затоа се нарекуваат и „вечни хемикалии“. Тие беа развиени во средината на 20 век поради нивната отпорност на вода, маснотии и високи температури.
Овие хемикалии можат да навлезат во вода, почва и храна, а долготрајната изложеност е поврзана со зголемен ризик од одредени болести, вклучувајќи проблеми со црниот дроб, имунолошкиот систем и хормонски проблеми.
