На 8-ми август истече ултиматумот што американскиот претседател Доналд Трамп ѝ го даде на Русија за запирање на борбите во Украина. Тој предупреди дека ќе следат нови санкции против рускиот нафтен сектор и покажа дека овој пат изгледа сериозно со воведување казнени давачки од 25% за увоз на индиска стока ако Индија увезува руско црно злато.
Во врска со Русија, постојат индикации дека се подготвуваат други мерки, насочени кон затворање на можностите за избегнување на санкциите, како и во врска со ограничувањето на цената на руската нафта. Аналитичарите се двоумат дали санкциите всушност ќе бидат воведени, со оглед на неодамнешните изјави за тековните подготовки за средба меѓу Трамп и рускиот претседател Владимир Путин.
Според „Reuters“, сепак, индиските рафинерии ја напуштаат руската нафта и во периодот септември-октомври, двете најголеми државни рафинерии – „Indian Oil Corp“ и „Bharat Petroleum Corp“, ќе купат 22 милиони барели неруска нафта. Компаниите ќе купуваат од САД, Блискиот Исток, Бразил, Либија и Нигерија.
Сепак, ова го поставува прашањето каде ќе оди руската нафта тогаш, истакнува „Bloomberg“. Индија е најголемиот купувач на суровината испорачана по море. Кина добива нафта и преку цевковод и преку танкери од Русија. Во просек, испораките на руските нафтени компании во Индија се околу 1,7 милиони барели дневно.
Сега овие количини бараат нов купувач и тоа веројатно ќе биде Кина, се вели и во анализата на „Bloomberg“. Земјата веќе изјави дека нема да дозволи мешање во нејзината енергетска безбедност, но политиката на Пекинг покажува и дека е претпазлива од прекумерна посветеност на еден снабдувач на енергетски производи. Покрај руската, Кина моментално купува иранска нафта, која исто така е под санкции и се продава со големи попусти, а квалитетот на руската нафта е полош од оној на иранската.
Кинеската економија доживува свои тешкотии, што е исто така фактор што ги ограничува купувањата на нафта. Во исто време, САД му се заканија на Пекинг со казнени тарифи, и иако Кина е единствената земја што има што да одговори на американскиот ултиматум (поради ретките земјини елементи), не е сосема јасно дали ќе преземе ризик да добие повеќе руска нафта.
Следна на листата е Турција, која моментално купува 6% од рускиот извоз. Но, зголемувањето на руската сорта „Урал“ во мешавината на рафинерии во земјата веројатно ќе ги оптовари технички, а Анкара моментално е малку надвор од вниманието на Трамп и веројатно нема да сака непотребно да го привлече кон себе.
Русија, исто така, може да се обиде сама да се справи со вишокот нафта, но нејзиниот капацитет за складирање е во голема мера полн. Земјата го ограничи извозот на гориво за да се справи со шпекулациите, но поради нападите врз некои од главните рафинерии во јужна Русија, не е во можност да ја преработи оваа нафта и да ја пушти на домашниот пазар.
Доколку санкциите против танкерите се ефикасни и големи количини руска нафта не можат да се испорачаат, ова ќе влијае и на глобалните пазари на нафта. „Capital Economics“ очекува дека во оваа ситуација цената на нафтата би можела да се зголеми за помеѓу 10 и 20 долари за барел.
Наоѓањето нови пазари секогаш одзема одредено време, за кое време нафтата мора да се складира – во магацини или на танкерите што ја транспортираат. На нафтените пазари постои максима дека ако цената е соодветна, залихите на нафта ќе течат, заклучува „Bloomberg“, додавајќи дека сега политичката цена е нешто што тешко дека ќе се вклопи.
